#Rozdział 10

Wyciągnęłaś z szafy swój strój do siatkówki, wzięłaś swoje ulubione nakolanniki, pobiegłaś do lodówki wyciągnęłaś karton soku pomarańczowego u spakowałaś wszystko do swojej niebieskiej torby z Nike. W między czasie przyszedł do Ciebie SMS od mamy, który właśnie przeczytałaś;

"Nie wiem co się stało, że

jesteś taka szczęśliwa, ale 
ciesze się twoim szczęściem
:) A ja bawie się dobrze, 
spotkałam na basenie
jakąś matkę, która też 
właśnie przyjechała, bardzo 
dobrze się z nią dogaduje,
teraz idziemy właśnie do spa.
Baw się dobrze, buziaki,"

"Zapytaj tej matki, czy nie
ma czasem córki w moim
wieku i czy nie nazywa 
się ona Karolina."

"Mówi, że ma i pyta, 
skąd o tym wiesz i czy
czasem nie jesteś 
jakimś szpiegiem."

"Hahah, szpiegiem nie 
jestem, ale poznałam
się z jej córką, właśnie
idziemy grać w 
siatkówkę z... 
a z resztą,powiem Ci
w domu. Teraz nie mam
już czasu, miłego 
dnia. xx"

Wsiadłaś w autobus, który zawiózł Cię praktycznie pod samą halę. Była 16;10 jak dojechałaś, zawsze spóźniona... standard. Weszłaś na halę.

-Jezus Maria, ale to wielkie.- Wrzasnęłaś z niedowierzaniem.

Usłyszałaś jakieś kroki, idące w twoją stronę. To były kroki dwóch niesamowitych osób, poznanych dziś przez Ciebie.

-Co tak długo trzeba na Ciebie czekać?

-To te autobusy...

-Dobra już, tam jest szatnia, leć się przebrać.

~~

Przebrana weszłaś na halę, na której rozgrzewała się już Karolina i Rezende.

-Będziemy grać tylko we trzech?- Zapytałaś pełna ciekawości.

-NIESPODZIANKA!!!- Zobaczyłaś jak z trybun wyskakują inny wielcy siatkarze.

-Boże Święty, Boże Święty, Boże Święty, JAK TO KUŹWA JEST MOŻLIWE? AAAAAA!- Myślałaś, że zaraz umrzesz z wrażenia. Wszyscy siatkarze zbiegli do was na boisko. Widziałaś to wszystko na własne oczy, to było najpiękniejszą rzeczą jaka mogła Ci się przytrafić, widziałaś tu Grozera, Stanleya, Gibe, i co najlepsze kilku twoich rodaków, Szampona, Miśka, Igłę, Cichego Pita, Ruciaka i Jarosza, którego kochałaś wyjątkowo bardzo, za to,że potrafi wnieść tak pozytywną atmosferę do gry. Darłyście się z Karoliną jak jakieś idiotki.

-Niech mnie ktoś uszczypnie, najlepiej bardzo mocno, bo ja niewierze w to co się dzieje.-Podbiegł do Ciebie Cichy Pit i uszczypał Cię tak mocno, że zawyłaś z bólu.

-Już tak nie krzycz, bo ogłuchniemy.-Powiedział Piotrek śmiejąc się do Ciebie.

-Pan jednak nie jest taki cichy?

-Staram się coraz mniej dusić w sobie wszystkie emocje i teraz powoli się zmieniam w żywszego człowieka, a nie tak jak kiedyś "Cichy Pit z pokerową twarzą."

-No to ładnie, my tutaj Pana nauczymy jak być wulkanem pozytywnych emocji.

-Proszę Cię, tylko nie "pana", jestem Piotrek, możesz mówić mi "Piter" a Wy laski jak macie na imię? 

-Ja Patty, ona Karolina.

-Ładnie, ładnie.

-To co, gramy?- Krzyknął do was Giba.

-Pewnie, że gramy, tylko prosimy jakieś fory dla początkujących, bo chcemy wyjść stąd żywe.- Powiedziała Karolina.

-Właśnie,prosze nas tu nie zabijać atakami, bo trochę się cykam, że może mi urwać głowę.

-Spokojnie dziewczynki, szpital jest niedaleko.- Powiedział zadowolony Giba.

-Ale nas pocieszyłeś...

-Dobra koniec tych pogaduchów, gramu kochani niech dziewczyny wybiorą składy.-Powiedział Rezende.

-Ja zaczynam!- Krzyknęłaś.

-Okej, dawaj.

-Kubuś Jarosz proszę do mnie.

-Grozer, zapraszam.

~~

   Dobraliście się w takie oto składy:

U Karoliny: Rezende, Giba, Winiar, Igła i Ruciak.

U Ciebie: Grozer, Stanley, Wlazły, Piter i Jarski.

Graliście w kółeczko, bo stwierdziliście,że nie ma sensu grać tak jak na meczach.

Byłaś w szoku gdy widziałaś tak na żywo jak twój Kubuś atakuje, widziałaś jego uśmiech na twarzy, po każdej dobrze skończonej dla was piłcę.

Teraz stałaś na prawym ataku, Piter wystawił Ci piłkę, wyskoczyłaś do niej, by w nią uderzyć. Skończyłaś ja najlepiej jak tylko potrafiłaś.

-Japierdziele.- Usłyszałaś jak głosy pozostałych złączyły się w jedno.

-Co wam?- Zapytałaś spłoszona.

-Ty grasz chyba lepiej, niż każdy z nas w twoim wieku, nie jestem wróżką, ale mówie Ci, że przed Tobą wielka przyszłość.- Powiedział zdumiony Stanley.
-Ale ja tylko zaatakowałam... Nie potrafię nic więcej...
-Jarski podaj piłkę, sprawdzimy, czy mówi prawdę.- Krzyknął Giba z drugiego końca boiska.
-Pokarz co potrafisz mała.
Przyjęłaś mocną piłkę bez większych problemów, Piter znowu wystawił idealnie, a ty pokierowałaś nadgarstkiem tak, że piłka uderzyła w sam narożnik boiska.
-Dlaczego nie wierzysz w swoje umiejętności?- Zapytał Cię Kuba.
-Ponieważ oczekuje od siebie dużo więcej niż to co potrafię, chcę się uczyć zawszę, bo wierzę, że w siatkówce nie ma stanu perfekcji i trzeba uczyć się gry przez całe życie.
-Mądra z Ciebie dziewczynka. Pozwól, że zapamiętam te słowa i kiedyś zacytuje. 
-Będzie mi miło. A teraz nie ekscytujmy się tak, tylko grajmy, bo nie lubię być w centrum uwagi.
Gra ciągnęła się wam jeszcze bardzo długo, graliście chyba do 22, a po tej godzinie na boisku poprosiłaś Kubę, by posłuchał tego co masz mu do powiedzenia. 
-Kubuś, uwielbiam twoją grę, dla mnie jesteś najlepszym siatkarzem na świecie, na prawdę, podziwiam Cię. W telewizji oglądając mecze zawszę widzę, że gdy ty jesteś na boisku, to cała drużyna staje się żywsza, wprowadzasz tam jakąś pozytywną energię, którą dzielisz się z wszystkimi i na boisku, i przed telewizorami. Jesteś takim zarazkiem, zarazkiem pozytywnych przeżyć i zmian. Po tym dzisiejszym dniu widzę, że się nie myliłam, i że miałam rację co do tego kim jesteś i jak się zachowujesz, wiesz, wydaje mi się, że można brać z Ciebie wielki przykład.
-Nikt mi nigdy nie powiedział tak miłych rzeczy, dziękuje Ci kochana, naprawdę dziękuje, zaskakujesz mnie pozytywnie od samego początku, co chwila mówisz jakieś mądre i ciekawe rzeczy, wiele osiągniesz w życiu jeśli dalej będziesz robiła to co teraz robisz. 
-Ale ja nic nie robię, po prostu jestem sobą.
-Więc się nie zmieniaj, bo jesteś naprawdę cudowną osobą.
-Dziękuje Ci Kubuś.- Poczułaś jak po policzku spływa Ci łza.
-Ale nie rycz mi tu mała bekso.- Jakub uśmiechnął się do Ciebie i otarł łzę spadającą z policzka.
-To ze szczęścia, po prostu za dużo dzisiaj pięknych rzeczy wydarzyło się na raz.- Twój kochany rudzielec przycisnął Cię do siebie, a ty poczułaś się lżej, czułaś jak wszystkie złe i smutne przeżycia odchodzą od Ciebie gdzieś do góry, nie wiesz jak to się stało, ale nie potrafiłaś przypomnieć sobie o żadnej złej rzeczy jaka Ci się kiedykolwiek przytrafiła. Czułaś się tak jakbyś była aniołkiem, który jest po to by dawać radość innym.
-Dziękuje Kubuś, za wszystkie emocje dostarczone mi przed telewizorem, za wszystkie wygrane i przegrane mecze, bo kibicem jest się na zawsze i jest się z drużyną nawet gdy kompletnie jej nie idzie, dziękuje za to że gdy byłam młodsza i oglądałam wasze mecze wybijałam sobie przez was z głowy okrutne myśli, dziękuje za to, że w jakiej grupie nie jesteście to i tak ta grupa będzie grupą śmierci, dziękuje, że jesteście pogromcami w najpiękniejszym sporcie jaki istnieje, dziękuje, że jesteście, a Tobie Kuba dziękuje, za to że jesteś tak pozytywny i za to, że przy tobie nie da się być smutnym, dziękuje za ten dzień, dziękuje Ci za wszystko, uwielbiam Cię.
-Patty mówisz tak jakbyś miała zaraz odejść tam do góry, ale to naprawdę miłe to słyszeć.
-Bo zaraz odejdę, ale do domciu.
-To zanim pójdziesz, proszę, masz tu mój numer telefonu, zadzwoń jeśli będziesz mieć kiedyś jakiś problem.
-Dziękuje Ci.- Uśmiechnęłaś się do Jarskiego. 
-Nie masz za co.
-Oj mam. A teraz muszę już iść. Dobranoc siatkarzyku.
-Dobranoc siatkarko.