Rusz się do tej piłki! Gdzie Ty stoisz?! Co to za zagrywka?!...- Cały czas słyszysz w głowie to co krzyczą do Ciebie na boisku, jeszcze ta sytuacja w domu... Nie wytrzymujesz tu dłużej i nie zwracając uwagi na inne dziewczyny wybiegasz z płaczem, bo masz dość sytuacji w której się znajdujesz. Biegnąc tak wpadasz na kogoś i spadasz na twarz.
- Sorry...
- No spoko, ale uważaj następnym razem... - Ignorujesz jego słowa i wychodzisz z hali. - Chłopak chwyta Cię za rękę i pyta czemu płaczesz.
- Nie chcę o tym gadać OK?
- Ej, mi możesz powiedzieć.
- Słuchaj, to, że na Ciebie wpadłam nie znaczy że musisz wiedzieć o mnie wszystko. - I kierujesz się do drzwi.
Idąc tak widzisz parę przytulającą się. Pozabijam ich. Pozabijam!. I myślisz o swoim Harrym którego już nigdy nie zobaczysz. Łzy napływają Ci do oczu coraz bardziej biegniesz w stronę domu coraz szybciej, bo chcesz już położyć się na swojej ulubionej poduszce i wypłakać się do niej. W życiu została Ci już tylko siatkówka, tylko grając potrafisz zapomnieć o złym i oderwać się od rzeczywistości, jest to jedyna rzecz którą teraz kochasz. Nie mówiąc o dzisiejszym dniu, bo nie wyglądało to raczej tak jak wyglądać miało. Zmęczona już swoimi myślami zasypiasz wtulona w poduszkę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz